14 Ιουνίου 1921: Ο Τοπάλ Οσμάν στην Έρπαα – Ανατριχιαστική Μαρτυρία

«Την 3ην μ.μ. της 14ης Ιουνίου 1921 ενεφανίσθη ο Τοπάλ Οσμάν μετά σπουδαίας δυνάμεως εις την περιφέρειαν και την πόλιν Έρπαα. Οι Χριστιανοί, οι οποίοι είχον την ατυχίαν να συναντηθούν μετά των αγρίων εκείνων, άνευ ετέρου, εφονεύοντο βασανιζόμενοι.

»Τον πρόεδρον του χωρίου Κους-ολτιρέν Κυριάκον Μπαϊρακτάρογλου τον επριόνισεν ως και τον εφημέριον παπα-Λάζαρον, τον Φώτιον Παλαιστήν και πολλούς άλλους.»

Αυτά και άλλα πολλά συγκλονιστικά γράφει στις αναμνήσεις του ο οπλαρχηγός του ποντιακού αντάρτικου Σάββας Ασλανίδης, και ο Γ.Ν. Λαμψίδης τα μεταφέρει στο έργο του Τοπάλ Οσμάν, τόμ. Β΄: Η τελευταία πράξη.

«Το ανθρωπόμορφον τέρας διέταξε να στήσουν φοβερά βασανιστήρια της ιδικής του επινοήσεως εις τα υπόγεια του μεγάρου εκείνου (του Ι. Ελευθεριάδη). Έστησαν οριζοντίως μεγάλην δοκόν, υπεράνω δε αυτής ανήρτησαν διά σχοινίων άλλην επίσης βαρείαν δοκόν, κρατουμένην διά σχοινίων εκ της οροφής. […]».

Ο φοβερός Ιούνιος του 1921 στην περιφέρεια Έρπαα

«Την 14ην Ιουνίου 1921 σημειώνομεν ως αποφράδα ημέραν δια την περιφέρειαν Έρπαα» γράφει στας αναμνήσεις του ο οπλαρχηγός Σάββας Κ. Ασλανίδης. […]

Οι σφαγές και οι φόνοι –μεμονωμένοι– άρχισαν κατά τον Μάιο του 1921 στην περιοχή της Έρπαα. Ήταν το προμήνυμα του ερχομένου φοβερού Ιουνίου του Πόντου. Και ο Σάββας Ασλανίδης, που έζησε όλα τα γεγονότα σαν αγωνιστής, του οποίου τον πατέρα, τη μητέρα, τη γυναίκα, τις τρεις θυγατέρες και τους ανεψιούς κατέσφαξαν οι Τούρκοι κατά τις πρώτες διώξεις, θα μας δώση λεπτομέρειες του εγκλήματος του Τοπάλ Οσμάν.

«Την 3ην μ.μ. της 14ης Ιουνίου 1921», γράφει γεμάτος αγανάκτηση, «ενεφανίσθη ο Τοπάλ Οσμάν μετά σπουδαίας δυνάμεως εις την περιφέρειαν και την πόλιν Έρπαα. Οι Χριστιανοί, οι οποίοι είχον την ατυχίαν να συναντηθούν μετά των αγρίων εκείνων, άνευ ετέρου, εφονεύοντο βασανιζόμενοι.

»Τον πρόεδρον του χωρίου Κους-ολτιρέν Κυριάκον Μπαϊρακτάρογλου τον επριόνισεν ως και τον εφημέριον παπα-Λάζαρον, τον Φώτιον Παλαιστήν και πολλούς άλλους».

Ο δαίμονας της Κολάσεως είχε αφηνιάσει με την εξουσία που του έδωσε ο Κεμάλ να ξεκαθαρίση τον Πόντο. Και ο Τοπάλ Οσμάν έτρεχε παντού να βάλη τη σφραγίδα του φρικαλέου τέλους, όπως τώρα στην περιοχή του Έρπαα, ενώ για λίγο άφηνε το αποτρόπαιο έργο του στην περιοχή Αμισού και Πάφρας με την φοβερή εξόντωση των αποστολών των εξορίστων […].

Όταν έφθασε σαν σίφουνας ο Τοπάλ Οσμάν στο Έρπαα, αμέσως διέταξε να συλληφθούν όλοι οι πρόκριτοι και οι έμποροι, για να αρπάξη και να τους απογυμνώση, πριν τους εκτελέση, από τα χρήματα και τα κτήματά τους. Το δεύτερο στάδιο των συλλήψεών του θα ήσαν οι φτωχοί, οι δυστυχισμένοι Έλληνες του Έρπαα.

Τους συλληφθέντας εφυλάκισε στο μέγαρο του Ιωάννου Δ. Ελευθεριάδη, ενώ οι τσετέδες του λεηλατούσαν
–ταλάν βαρ– τα σπίτια τους.

Η πολιτεία ολόκληρη έκλαιγε και οδυρόταν. Οι τσετέδες μπαινόβγαιναν στα σπίτια αρπάζοντας και κουβαλώντας κάθε καλό και ωραίο που εύρισκαν στα ελληνικά σπίτια, βρίζοντας και μαστιγώνοντας κάθε μια γυναίκα που προσπαθούσε να σώση κάτι για την οικογένεια, λίγα έπιπλα, τρόφιμα, ρουχισμό.

Αλλά και οι συλληφθέντες, αφού ληστεύθηκαν, αφού τους πήραν ό,τι είχαν σε χρήματα και αξίας είδη –ρολόγια, δακτυλίδια, πίπες, ταμπακιέρες–, τους ξεγύμνωσαν και από τα ρούχα τους. Και αφού έμειναν έτσι ημίγυμνοι, άρχισαν να τους βασανίζουν.

«Το ανθρωπόμορφον τέρας», γράφει με ιερή αγανάκτηση ο οπλαρχηγός Σάββας Κ. Ασλανίδης, «διέταξε να στήσουν φοβερά βασανιστήρια της ιδικής του επινοήσεως εις τα υπόγεια του μεγάρου εκείνου (του Ι. Ελευθεριάδη). Έστησαν οριζοντίως μεγάλην δοκόν, υπεράνω δε αυτής ανήρτησαν διά σχοινίων άλλην επίσης βαρείαν δοκόν, κρατουμένην διά σχοινίων εκ της οροφής.

»Οι Χριστιανοί, δεμένοι, εξηπλώνοντο επί της δοκού, ότε οι δήμιοι, διά καταλλήλου μηχανισμού άφηνον την άνωθεν αιωρουμένην δοκόν να καταπέση επί του σώματος των δυστυχών, οι οποίοι ούτω συνετρίβοντο οικτρώς, ενώ οι κακούργοι ηλάλαζον εκ χαράς και εχόρευον…».

Και όταν τελείωσαν στην πόλη του Έρπαα το απαίσιο έργο τους ο Τοπάλ Οσμάν και οι μυσαροί δήμιοί του, άρχισαν να «χτενίζουν» στην ύπαιθρο τα ελληνικά χωριά, όσα διασώθηκαν από την πρώτη του φρικαλέα διαδρομή.

Πηγή: Γ.Ν. Λαμψίδης, Τοπάλ Οσμάν – Τόμος Β΄: Η τελευταία πράξη, εκδ. Βιβλία για Όλους,
σ. 11-12.

pontos-news.gr

4 σκέψεις σχετικά με το “14 Ιουνίου 1921: Ο Τοπάλ Οσμάν στην Έρπαα – Ανατριχιαστική Μαρτυρία

  1. Έτσι ακριβώς πήγαν οι θρασύδειλοι του Κουτσού Τοπάλ να αντιμετωπίσουν τα λιοντάρια της Αμισού νομίζοντας ότι πάνε να πολεμήσουν γυναικόπαιδα και χρησιμοποιούσαν οι βαζιβουζουκοι στρατιώτες του τα όπλα τους για γκλιτσες τόση σαβουρα είχε μαζέψει που ήξεραν να κάνουν τα παληκάρια στους γέρους και στα γυναικόπαιδα. Και όταν συναντήθηκαν με τα παλληκάρια τους αντάρτες του Πόντου εκεί στα δάση και βουνά της Σαμψούντας Κατάλαβαν τι σημαίνει Πόντια λιονταρίσια ψυχή καθώς σποδεκατιζονταν κατά χιλιάδες πληρώνοντας με τον ευτελισμό τους και την ζωή τους την βαρβαρότητα που είχαν επιδείξει απέναντι στους αμάχους του Πόντου. Εκεί δια μιας χάσανε και την ψευτοπαλληκαρια τους και την ψευδορωμαλεοτητα τους όταν τους εξόντωναν ομαδικά τα ΛΙΟΝΤΑΡΙΑ ΤΟΥ ΠΟΝΤΟΥ.

    Μου αρέσει!

  2. Greek War of Independence and its Toll on Turks

    Greece, after gaining her independence in 1829, expanded her territory three times against the Ottoman Empire during the nineteenth century and the first thirteen years of the twentieth century. This expansion was not limited to the Balkans but extended into Anatolia in the pursuit of the traditional Megali Idea (Great Idea), a policy committed to creating a larger Greece by including practically all of the regions in which ‘the influence of Hellenism has been paramount throughout the ages.’ The recreation of ‘ancient Greek heritage’ and the claiming of its “territories” came at a great suffering to the people of the Balkans and of Anatolia.

    Greeks under Ottoman rule were free to observe their faith, maintain their language, traditions and cultural identity. The fact that Greek culture was maintained during the 400 years of Ottoman reign over what is today Greece is testament to the legendary tolerance of the Ottoman Empire over to different people it ruled, not to the perseverance of Greek culture.

    How the Greek Rebellion Began

    The Greek rebellion against the Ottoman Empire began in the Peloponnese on 6 April 1821, with the slogan: «Not a Turk shall remain in the Morea», which inspired indiscriminate and murderous action against all Muslims. The patriotic cry of the revolution, proclaimed by the Greek Archbishop Germanos, was “Peace to the Christians! Respect to the Consuls! Death to the Turks!”

    According to the British writer William St. Clair, «The savage passion for revenge soon degenerated into a frenzied delight in killing and horror for their own sakes». Another British writer, David Howarth, observed that the Greeks did not need any reason for these murders, «Once they had started…they killed because a mad blood-lust had come upon them all, and everyone was killing».

    It is estimated that nearly 30 thousands Muslims lived in the Peloponnese in March 1821. A month later, when the Greeks were celebrating Easter, there was hardly anyone left. According to William St. Clair:

    «The Turks of Greece left few traces. They disappeared suddenly and finally in the spring of 1821, unmourned and unnoticed by the rest of the world…Upwards of 20,000 Turkish men, women and children were murdered by their Greek neighbours in a few weeks of slaughter. They were killed deliberately, without qualm and scruple…Turkish families living in single farms or small isolated communities were summarily put to death, and their homes burnt down over their corpses. Others, when the disturbances began, abondened home to seek the security of the nearest town, but the defenceless streams of refugees were overwhelmed by bands of armed Greeks. In the smaller towns, the Turkish communities barricaded their houses and attempted to defend themselves as best as they could, but few survived. In some places, they were driven by hunger to surrender to their attackers on receiving promises of security, but these were seldom honoured. The men were killed at once, and the women and children divided out as slaves usually to be killed in their turn later. All over the Peloponnese roamed mobs of Greeks armed with clubs, scythes, and a few firearms, killing, plundering and burning. They were often led by Christian priests, who exhorted them to greater efforts in their holy work».

    In 1861, the historian George Finlay wrote:
    «In the month of April 1821, a Muslim population amounting to upwards of 20,000 souls, was living, dispersed in Greece, employed in agriculture. Before two months had elapsed, the greater part was slain-men, women and children were murdered without mercy or remorse…The crime was a nation’s crime, and whatever perturbations it may produce must be in a nation’s conscience, as the deeds by which it can be expiated must be the acts of a nation.»

    According to the historian C.M. Woodhouse, the entire Turkish population of cities and towns were collected and marched out to convenient places in the countryside where they were slaughtered.

    Massacres of Monemvasia and Navarino

    The Muslims of the small town of Monemvasia, besieged by the Greek rebels, decided in August 1821 to surrender. Nevertheless, the rebels slaughtered them all barbarously. These events were hailed in Western Europe as «a victory of liberalism and Christianity.» A few days later the same fate befell the Muslims of Navarino. Between 2,000 and 3,000 Muslim residents were cruelly massacred. Meanwhile, some Greeks in Navarino were proudly relating the terrible massacres that had taken place there. A German volunteer, Franz Lieber, describes how the volunteers felt hatred and disgust towards the Greek rebels, who were calling upon them to rape women after they themselves had already sexually assaulted them.

    Tripolitsa Massacre

    In the town of Tripolitsa, where the Turkish governor resided, and which consisted of a population of 35,000 Turks, Albanians, Jews and others, the rebels began atrocious massacres on October 5, 1821, which lasted for three days and claimed the lives of more than 10,000 people.

    According to the historian William Phillips:

    «In Tripolitsa for three days the miserable [Turkish] inhabitants were given over to the lust and cruelty of a mob of savages. Neither sex nor age was spared. Women and children were tortured before being put to death. So great was the slaughter that [guerilla leader] Kolokotronis himself says that, when he entered the town, from the gate of the citadel, his horse’s hoofs never touched the ground. His path of triumph was carpeted with corpses. At the end of two days, the wretched remnant of Mussulmans were deliberately collected to the number of some 2,000 souls, of every age and sex, but principally women and children, were led out to a ravine in the neighbouring mountains, and there butchered like cattle.»

    European officers, including Colonel Thomas Gordon, who witnessed the massacres at Tripolitsa became so disgusted that he resigned from the service of the Greeks. A young German philhellene doctor, Wilhelm Boldemann, who could not bear to witness these scenes, committed suicide.

    Acrocorinth Massacre

    Towards the end of January 1822, more than 1,500 Turks and other Muslims at Acrocorinth agreed to surrender to the rebels, provided that they could keep enough money to hire neutral vessels for their journey to Asia Minor. But, while they were waiting for ships to arrive, rebels under the leadership of Kolokotronis and others killed them.

    Up to the summer of 1822, the Greek rebellion had cost the lives of more than 50,000 Turks, Greeks, Albanians, Jews and others. Many more were forced to live in slavery and deprivation.

    Massacres of Athens and Acropolis

    Muslims besieged in the Acropolis area of Athens for a long time surrendered on June 21, 1822, accepting the promise of Greek religious and rebel leaders, that they would not be killed. However, with the exception of a few saved with great difficulty by foreign consuls, they were all killed. At the same time 400 defenseless Muslims in Athens were carved to pieces in the streets.

    Nauplia Massacre

    When the town of Nauplia surrendered to the Greek rebels on December 12, 1822, the rebels committed terrible massacres. Commodore Hamilton, arriving in port on the British warship HMS Cambrian, was instrumental in saving some of the Muslim and Jewish residents of the town from certain death.
    One hundred and fifty Albanians who were returning to their home country on a Turkish ship that ran aground just outside Missolonghi, surrendered to the rebels following promises of safety given to them by Mavrokordatos only to be killed after being robbed.

    Greek Disinformation

    The genocidal orgy in the Peloponnese ended only when there were no more Turks to kill. This so-called Greek war of independence hitherto was hardly a war at all, but mostly a series of opportunist massacres against defenseless civilians, women and children who were slaughtered because of their ethnicity and religion.

    After the massacres in the Peloponnese, similar skirmishes were started by Greeks in Crete, Cyprus, Samos, Samothrace, Thessaly, Macedonia and Epirus. The philhellenes and propagandists portrayed to the West the Ottoman’s strong measures as «Turkish barbarity against the Christian people.» The West, which closed its eyes and ears to the extermination of the Turks in Greece, immediately began to raise its voice against the Ottoman reaction. The following leaflet distributed in August 1821 in Hamburg is very instructive:

    «Invitation to the youth of Germany. The struggle for religion, life and independence is calling us to arms; humanity and duty are calling us to the aid of the noble Greeks, who are our brothers. We must sacrifice our blood and our life for the sacred cause. The end of Muslim rule in Europe is approaching. The most beautiful land of Europe must be saved from the monsters! Let us join the struggle with all our strength…God is with us, because this is a sacred cause-it is a cause of humanity-it is a struggle for religion, life and independence».

    The returning Western volunteers who witnessed the bloody events in the Peloponnese became the antidote against this Greek propaganda. A Prussian officer wrote:

    «The Ancient Greeks no longer exist. The place of Solon, Socrates and Demosthenes has been taken by blind ignorance. The logical laws of Athens have been replaced by barbarism».

    Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s